پاندمی ۲۰۲۶ در انتظار جمهوری خواهان؟

به گزارش «راهبرد معاصر»؛ نشانه‌های میدانی و روندهای اقتصادی-اجتماعی نشان می‌دهند که «پاندمی سیاسی-انتخاباتی» از درون پایگاه‌های سنتی جمهوری خواهان  در حال سرایت است؛ رخدادی که اگر کنترل نشود، جغرافیای الکترال آمریکا را برای بیش از یک دهه دستخوش دگرگونی‌های بنیادین خواهد کرد.

جمهوری خواهان نهایت تلاش لابی‌ها، اهداکنندگان کلان مالی و شبکه‌های رسانه‌ای خود را به کار بسته‌اند تا از شیوع پاندمی جلوگیری کنند

سال‌هاست ایالات قرمز (Red States) مانند تگزاس، فلوریدا، اوهایو و کارولینای جنوبی به عنوان حیاط‌خلوت و ستون فقرات پیروزی جمهوری خواهان در ریاست جمهوری، سنا، مجلس نمایندگان و فرمانداری ها تلقی می‌شدند. اما اکنون، اتاق‌های فکر و کمیته‌های انتخاباتی جمهوری خواه با واقعیتی تلخ مواجه شده‌اند: این دژهای سنتی و تسخیرناپذیر، نه تنها در حال از دست دادن حاشیه امنیت تاریخی خود هستند، بلکه با شتابی فزاینده به «ایالات خاکستری و چرخشی» (Battleground States) و حتی حوزه‌های متمایل به آبی (دموکرات) بدل می‌شوند.

علامت‌های بالینی این پاندمی سیاسی را می‌توان در قلب جنوب سنتی به نظاره نشست. تصمیم فوری حامیان مالی حزب جمهوری خواه برای تزریق اضطراری و شتاب‌زده ۵ میلیون دلار به کارزار «دارلین گراهام» در کارولینای جنوبی  پرده از عمق وحشت سران حزب حاکم کنونی برمی‌دارد. کارولینای جنوبی ایالتی است که دموکرات‌ها از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون در هیچ رقابت سراسری در آن پیروز نشده‌اند؛ اما اکنون نظرسنجی‌های تازه از رقابتی شانه به شانه میان گراهام و رقیب دموکراتش، آنی اندروز (پزشک اطفال) حکایت دارد. ضعف مفرط گراهام در جمع‌آوری کمک‌های مردمی، هراس از رسانه‌ها و استیصال مشهود وی در مناظرات، به‌ویژه در حوزه سیاست خارجی، حزب  جمهوری خواه را ناچار ساخته تا برای صدور «کمک اضطراری  ۵ میلیون دلاری» جلوگیری از فروپاشی این کرسی دست‌به‌جیب شود.

هنگامی که حزب جمهوری خواه مجبور می‌شود میلیون‌ها دلار از منابع مالی راهبردی خود را که قاعدتاً باید صرف نبرد در ایالت‌های چرخشی نظیر آریزونا، جورجیا، پنسیلوانیا یا نوادا شود، تنها برای حفظ سنگرهای خودی در کارولینای جنوبی یا مناطق حومه‌ای تگزاس و اوهایو هزینه کند، این یعنی راهبرد جمهوری خواهان از «تهاجم برای فتح اکثریت» به «دفاع سراسیمه برای بقا» تغییر ریل داده است. عوامل پیشران این پاندمی انتخاباتی ساختاری و چندلایه‌اند:

• دگرگونی‌های جمعیتی و مهاجرت نخبگان و جوانان به شهرهای بزرگ در ایالت‌های قرمز
• واکنش معکوس طبقه متوسط و زنان حومه‌نشین به سیاست‌های افراطی
• ناتوانی در مدیریت پرونده‌های کلان اقتصادی و دیپلماتیک

این موارد گسل‌های عمیقی ایجاد کرده است. نامزدهای جمهوری خواه در بسیاری از این حوزه‌ها، در انطباق با تحولات هویتی و زبانی جامعه آمریکا به بن‌بست رسیده‌اند و دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا نیز در این معادله نقش کاتالیزور یا عامل تسریع کننده شکست ایفا کرده است.

جمهوری خواهان نهایت تلاش لابی‌ها، اهداکنندگان کلان مالی و شبکه‌های رسانه‌ای خود را به کار بسته‌اند تا با تزریق‌ مالی کور و تبلیغات سیاسی-رسانه ای شدید، از شیوع این پاندمی جلوگیری کنند و دیوارهای حفاظتی ایالت‌های قرمز را سر پا نگه دارند. اما اگر زنجیره این سرایت سیاسی قطع نشود و حتی بخشی  از پایگاه‌های سنتی مانند کارولینای جنوبی، تگزاس یا فلوریدا ترک بردارد، تبعات آن فراتر از یک باخت مقطعی در انتخابات کنگره ۲۰۲۶ خواهد بود.

این تحول، ضربه‌ای راهبردی به ماشین پیروزی حزب وارد می‌کند و جمهوری خواهان را دست کم برای یک دهه در سطح فدرال به حاشیه خواهد راند؛ کابوسی که سران حزب جمهوری خواه  برای فرار از آن، هر روز هزینه‌های سنگین‌تری روی میز قمار خود  می‌گذارند.